Ik zoek en zwem naar de bodem
van mijn kunnen, klungel soms, maar
leergierig lees ik elke rimpel in het water.

Hoe voed ik die krater? Het klatergoud gutst
tussen mijn vingers; soms blinkt er wijsheid.

Ik ben blind, echt vinden doe ik niks.
Ik slik af en toe wat zoete stralen maar
mijn honger is de grootste pijn, en bovendien

de wereld is te klein.

Woestijn

Doodse droogte.

Ik eet los zand uit mijn handen
en spuw dorre woorden uit.
Ze verstuiven voor de barre
bodem bedolven raakt.

Waarom blijf ik waaien?
Mijn stof zonder bereik, mijn
oase een fata morgana.
Ik snak naar water, maar brakke
gronden liegen niet.

Jij bent schijn, de zon te hard.

Nooit jouw regenseizoen, dat mijn
uitgedroogd hart overspoelt.

hoe mijn ongeboren gedachten
alles waren, daar donker
zwommen in het niets

wanneer ik blind de passage
maak de wilde wereld in en
alle arbeid van mij af stoot

besef dat het licht prikt
en ik liever dood gedachten
koester donker in moeder
heelal haar schoot

Wat waren wij toch keien.

We dansten op het watervlak
zo schoon, synchroon, onze
choreografie met groot gemak.

Maar de zwaartekracht zoog.
De sleur, en wij onmachtig
tegen dit labeur, kopje onder
ging onze bijzondere band.

Even nog rimpelden we na
voor we naar de bodem zonken

en samen synchroon verdronken.

weg zijn de dromen
ik spon ze rondom ons

ik ving jou in mijn woorden
maar jij stond stom

je verstarde
en daarmee wij
ik werd jouw zwarte
weduwe eenzaam
in de nacht

maar weg zijn nu de dromen

als ik alle draden
tussen jou en mij
eindelijk
stuk
schrijf

Wind doorheen onze haren en
ons zuchten en zwijmelen over
alles en niets, zolang het maar
met elkaar was, en eeuwig.

Maar we waaiden uit.

Onvermijdelijk en pijn,
onverdraaglijk de tijd die
zout in open wonden strooide
van zonder jou te zijn.

Ik droeg de dagen naar de zee.

Ze dreven als een olievlek,
een vuile smet op mijn veren
en ik raakte verward
in golven eenzaamheid.

Wie zal mij nu nog strelen?

Maar wie je was, wist ik
want ik voelde jou in mij.

Je schreef liederen in mijn hart.
Ik zong ze vol passie,
voor jou, met jou,
geen noot was vals.

Maar wie je bent, twijfel ik.
Ik miste jouw toon
en jij galmde weg.

Ik eet nu dus de stilte.
Ze kolkt en hikt in mij
verstoort elk mogelijk ritme
tot ik bijna stik

in reflex mijn mond openmaak
en niks dan leegte braak.

Mijn huid is porselein.
De maan weerkaatst
en mijn haren glimmen kil.

Lakschoenen blinken
blindmakend hard.

Met een jurkenfaxc3xa7ade,
een leugen in laagjes,
krijg ik niet verhuld:
ik ben rigide,
mijn mimiek ligt stil.

-maar maneschijn bedriegt-

Onder het porseleinen pantser
twinkelt mijn hart.

verkoolde woorden
ingemetst
in mijn hoofd

stenen stilte

mijn vulkaanmond
is lang geleden
uitgedoofd

Pijn.

Rake daden raken
ik, overbluft door jouw
venijn, verdwijn

gepekelde woorden
onuitgesproken opgestapelde
bitterheid op mijn tong

nietig als in a-zijn.